Mutlu adamin gömlegi


Bir hükümdar amansiz bir hastaliga yakalanmisti. Ülkenin bütün hekimleri saraya geldi, komsu ülkelerin hekimleri de çagirildi. Ama hastaliga hiçbir çare bulunamadi. Hükümdar, herkesin gözü önünde her gün biraz daha erimeye devam ediyordu. Umutsuzluk içinde çirpinirken son çare olarak bütün falcilarin, büyücülerin bulunup saraya getirilmesini istedi.

Adamlari kosusturdu. Ülkede ne kadar adi falciya büyücüye çikmis insan varsa toplayip getirdiler.

Falcilar, büyücüler hükümdara tek tek baktilar, bildikleri bütün numaralari yaptilar, ama hiçbiri herhangi bir iyilesme saglayamadi.

Hükümdar artik iyiden iyiye umutsuzluga düsmüsken günün birinde sarayinin kapisina bir yasli kadin geldi. Bu kadin hükümdarin derdini nasil çözecegini bildigini söylüyordu!

Yasli kadini hükümdarin yanina götürdüler.

Hükümdar yataginda dogrulamadan, "Söyle kadin" diye güç bela konustu: "Neymis senin çaren!"

Kadin bildigi çareyi anlatti: "A damlariniz ülkeyi dolasacak, ülkenin en mutlu adamini bulacak, onun gömlegini alacak ve size getirecek. Siz de bu gömlegi giyince iyileseceksiniz..."

Hükümdar emir verdi, adamlari hemen ülkeye dagildi. Önce en zenginlerin kapisini çalmaya basladilar. Ama hangi zenginle gidip konustularsa onun hiç de tahmin ettikleri gibi mutlu olmadigi gördüler. Aralarindan bir iki kisi, en degerli gömleklerini verdi. Hükümdar gömlekleri giydi fakat bunlarin da herhangi bir faydasi olmadi. Böylece o gömleklerin sahiplerinin söyledikleri gibi mutlu olmadiklari ortaya çikti.

Hükümdar köpürüyor, adamlari bütün ülkeyi adim adim dolasiyor, artik zengin fakir dinlemeden mutlu insan ariyor ama bir kisi bile bulamiyorlardi.

Durmaksizin dolasirken susuz kalan hükümdarin adamlarindan birkaçi dökülen bir kulübenin yanindan geçmekteydi. Su istemek için yaklastiklarinda içeriden gelen sesi duydular.

Bir adam kendi kendine konusuyordu:

"Ne kadar mutluyum, benden iyisi yok, karnimi doyurdum, yarin çalisabilecek gücüm de var... Benden iyisi yok..."

Hükümdarin adamlari suyu falan unutup hemen içeri daldilar. Bu son derece yoksul kulübede bir adam yere oturmus, kagit üzerine serdigi peynir ekmegin son kirintilarini agzina atarken bir yandan da türkü söylüyordu.

Hükümdarin adamlari "Nihayet bulduk" diye adama dogru hamle ettiler ve yanan tek bir mumun zayif isiginda adamin gömleginin olmadigini gördüler.
Yazan : Okay Gönensin Kaynak : VATAN