Simdi tam zamani


Dedim kendime bugün.
Önce kalktim, oturdugum yerden.
Sonra ilk kez açtim gözlerimi dünyaya.
Sasirdim.
Derin bir nefes aldim.
"Ben"le doldurdum, kaybettigim bedenimi.
Ve ayni koltuga ilk kez oturdum.
Ilk kez gördüm, her gün baktigim bilgisayar ekranini.
Meraklandim.
Birdenbire her yanimi saran enerjiden korktum,
Sonra sevdim onu.
Ve onunla birlikte "ben"i.
Bana yabanci "ben"i.
Peki ya siz?
Ne zamandir sürdürmektesiniz, yüzyillik uykunuzu?
Ne zamandir bosvermisligin karsi konulmaz çekimiyle kovaliyorsunuz günleri?
Ve uyanmaya degil, yeniden uyumaya açiyorsunuz gözlerinizi her sabah?
Çoook uzun zamandir, degil mi?
Her sabah, bir ertesine "erteliyorsunuz" planlarinizi.
Hiç gelmeyecek isaretleri bekliyorsunuz, silkinmek için.
Uzayda salinan bir cisim gibi hissediyorsunuz kendinizi.
Ve gizli gizli zevk aliyorsunuz, "bekleme odasi"ndaki yasantinizdan.
Çünkü korkuyorsunuz.
Düslere sizden bas ka kimse dokunamazken,
Eylemlere dokunurlar, diye korkuyorsunuz.
Beklemek umutlari cam fanusta tutarken,
Hareket onlari yok eder, diye korkuyorsunuz.
Ve itiraf edemiyorsunuz bir türlü:Siz hayallerinizin, sizden büyük olmasi olasiligindan kaçiyorsunuz.
Üstelik bahaneniz de hazir su siralar.
Bahar yorgunusunuz iste.
Havalar bir düzelsin, siz de düzeleceksiniz.
Günes bir çiksin, dayanacaksiniz patronun kapisina,
Anlatacaksiniz koskoca planlarinizi.
Tatil ilanlari gazetelerde çikmaya görsün,
Ne zamandir isteyip bir türlü el süremediginiz kitabin kapagini açacaksiniz.
Ve o zaman, çiçekler açtigi zaman baslayacaksiniz "siz" olmaya.
Degil, mi?
Artik degil.
Çünkü artik havalar düzeldi.
Günes piril piril gökyüzünde.
Çiçekler bahçeleri kapladi bile.
Okuma listenizin basindaki kitap ikinci baskisini yapti.
Ve siz, "siz"i kaybedecek kadar çok beklediniz.
O zaman aynayi alin elinize simdi.
Alin da görün önce güzel gözlerinizi, ardindan içlerindeki piriltiyi.
Görün de yakalayin, kaybettiginiz zamani.
Ve baslayin da yasamaya,
Siz de anlatan olun, "bekleyenler"in hikayelerini... Yazan : NAGEHAN ALÇI Kaynak : www.nagehanalci.com/